Voor diegenen die bewustzijn met heel hun wezen beleefd hebben is het vanzelfsprekend om niet meer terug te keren naar het tegenovergestelde: de dagelijkse verwarring. Maar voor diegenen die het nog nooit diep ervaren hebben is de inspanning om tot bewustzijn te komen een saaie zaak.

De staat van bewustzijn is namelijk een goudeerlijke bedoeling, de naakte waarheid. Niets wordt mooier voorgesteld dan het feitelijk is. Geen opsmuk, geen versiering, geen prikkels voor de zintuigen, maar gewoon zoals het is. Er is letterlijk en figuurlijk ‘niks aan’.

Volgens getuigenissen bereiken sommigen onder ons plotseling een heldere, bewuste staat, terwijl ze zich op een piekgolf in hun leven bevinden, of juist in een diep dal. In die extreme situaties slaat het inzicht toe als de bliksem. De ervaring is als in een ravijn durven stappen en vertrouwen dat het goed komt. Behoorlijk schokkend.

Aanbevelenswaardiger is het om bewustzijn langzaam op te bouwen. Wij zijn gewend aan ons persoontje en neigen ernaar alles hetzelfde te houden. Verandering kan angst opleveren voor het onbekende. Pijn ontstaat door (het denken aan) verlies van reputatie, oude leventje, relaties enz.

Dus is het raadzaam om geleidelijk aan op pad te gaan door een situatie te creëren zonder prikkeling van zintuigen, en de indrukken, de ruimte en de ervaringen van dat moment te nemen zoals ze zijn.

Het is ‘zijn’ zonder iets te ‘doen’, waarbij ik direct aanteken dat velen dit te letterlijk nemen. Ik zou liever zeggen: wees juist actief, go with the flow, maar laat vooral jouw mening over hoe het gaat, achterwege. Je ‘kleine ik’  heeft overal een mening over en dan begint het ‘gedoe’.

Zo wordt er bijvoorbeeld een reactie van je verwacht als iemand boos naar je reageert. Hoewel je het liever zou ontkennen, is het de naakte waarheid van dat moment. Kom dan ik actie zoals je dat spontaan invalt ‘en vind daar niets van’. Jouw mening weerhoudt je er waarschijnlijk van om boos te worden, de waarheid te vertellen of de ander te vergeven.

Daarin nu toont zich de angst van het ego, die zich te trots voelt en geen ondergang wil ervaren. Echter, mensen in een staat van bewustzijn doen wat er verwacht wordt. Zij ‘doen’ niet, maar volgen wat hen vanuit hun binnenste wordt ingegeven. Deze overgave tijdens emotionele stormen is misschien nog een brug te ver. Dus begin eenvoudig.

Een eenvoudig oefening is een activiteit, een handeling waarbij ‘jij’  alleen maar toekijkt. Je lichaam beweegt, maar van binnen is er iets of iemand die alleen maar observeert, zonder een mening te ontwikkelen, lat staan deze te uiten.

Jongleren is een prachtige oefening. De handeling is (in theorie) eenvoudig: drie balletjes om de beurt opgooien. De coördinatie van de handen blijkt zo lastig dat de ‘ego’ naar de achtergrond verdwijnt, omdat de aandacht volledig geabsorbeerd wordt door het jongleren. In ieder geval de eerste tien keren, dan verslapt de aandacht en krijgt ego weer de ruimte. “Dit lukt toch niet. Ik lijk wel gek”.

We maken de handeling nog eenvoudiger met bijvoorbeeld deze oefeningen: aardappels schillen, auto in de was zetten, oude stoel schuren, appeltaart bakken. Dit zijn allemaal handelingen die je dromend doet en op zich doodsaai zijn. Maar nu komt het!

Je laat je handen het werk doen en ‘jij’  kijkt toe. Ervaar hoe dat observeren werkt. Naderhand is het werkje klaar en ‘jij’ hebt niets gedaan. Je was er alleen maar. Aanwezig. Bewust. In alle eenvoud, maar o zo vervullend.

Succes met de oefening en laat me weten hoe het ging.

Robert van der Wielen

P.S. Zoals geschreven in het artikel: voor de bijeenkomst van de komende week neemt ieder voor zich koper- of zilverwerk mee plus poetsmiddel. Of een ander werkje dat ongeveer 20 minuten duurt.
Bij vragen: bel me op (06)50508150.

Om hierin wat inzicht te geven komt ik niet onderuit om technische termen te gebuiken. De naam voor het verloop tussen start en einde heet proces, wat niets anders betekent dan voortgang, het doorgaan. Procedure en processie hebben dezelfde betekenis.
In een proces zijn verschillende fasen te onderscheiden. Er zijn ontelbare mogelijkheden, maar ik hanteer er zeven. Net zoals de week is onderverdeeld en net zoals een octaaf (do-re-mi-fa-sol-la-si-do)  is opgebouwd.

Voor velen hebben de weken een ritme. Opvallend is dat niet elke dag even lang schijnt te duren. Vaak hoor ik dat maandag een lastige start kent en dat woensdag een soort rustpunt heeft omdat je over de helft heen bent. Zondag is voor velen toch een rustdag.

Ook verschillende lengtes hebben de stappen van het octaaf. Helaas kan ik het zo niet laten horen, maar muziekkenners horen in dit muziekstuk de verschillende toonafstanden: http://www.youtube.com/watch?v=t5Rn7S2zLWE&feature=fvwrel. (Also sprach Zarathustra van DeoDato. En niet stiekum eerst het einde beluisteren!).
Dit thema werd jaren geleden gebruikt voor een reklamespotje van een wasverzachter. Eerst vormde zich in slow motion een druppel die langzaam, ja tergend traag naar beneden dreigde te vallen. De muziek bouwt spanning op, nog meer spanning tot aan een spetterende climax: de druppel is eindelijk gevallen. Die toon vlak voor de climax is de SI, nét niet de DO. Het is nog maar een klein afstandje, maar de aantrekkingskracht is enorm.

Wel nu, de stappen 1-2-3 zijn gemakkelijk, kinderlijk eenvoudig zoals in het liedje ‘va-der-ja-cob’, ofwel DO-RE-MI-DO. Dit kun je herhalen zonder probleem. De volgende fase is wel degelijk iets anders: slaapt-gij-nog, ofwel MI-FA-SOL. Na SOL voel je de nieuwsgierigheid opkomen. En hoe verder? Nog zoeen: ‘O when the saints’ (uit het liedje When the saint go marching in): DO- MI-FA-SOL.

Die stappen 1-2-3 kennen we van ‘1. Ik voel drang om te werken. 2. Wat moest ik allemaal doen? 3. Laat ik met dit onderwerp beginnen’. Na de computer opgestart te hebben open je de mailbox en zie je allerlei interessante zaken. Voor je het weet ben je een paar mailtjes verder, heb je een kwartier gegoogled en wat you-tube-filmpjes bekeken. Daarnaast heb je nog de televisie, de smarttelefoon en een hongergevoel die net zo goed voor afleiding zorgen.

Het blijkt dat een ‘schok’ in het proces nodig is om het vervolg op te pakken. Zonder dat blijf je maar hangen in hetzelfde en kom je niets verder, ook al ben je nog zo druk bezig. Die ‘schok’ moet in dit geval van een ander komen.
Een voorbeeld:” ik hoorde op een verjaardag iemand dat en dat zeggen en ineens ging mij een lampje branden. Toen viel mij in wat ik moest doen en voelde ik een vloedgolf van enthousiamse en ‘drive’ over me heen komen”.

Verderop in het proces zit nog een ‘schok’. ‘Alle begin is moeilijk’,  maar stel dat je op weg bent en je begint erin te raken. De eerste passen ontwikkelen zich tot ritme. Je voelt dat het lekker begint te lopen en ineens krijg je een compliment van iemand: “zo, dat wordt al aardig. Ik zie iets mooi verschijnen’. “Yes, ik heb er lol in’ is de volgende stap en dan word je er zelfs meester in.

En hoe anders voelt het om iets af te ronden. In het proces van taartbakken heet dat afwassen en opruimen, bij behangen heet dat ‘plinten leggen’. Het hoogtepunt is weliswaar bereikt, maar om voldaan achterover tekunnen hangen is deze laatste stap echt nodig. Pas dan ben je, na welverdiende rust, toe aan een nieuwe ronde met nieuwe kansen.

Ben je na deze teasers nieuwsgierig hoe ‘kennis en praktijk van het proces’ tot voorspoedige succesvolle business leiden? Bel me (06)50508150 of mail me direct: robert@sparxcoaching.nl

Van een vloeiend gesprek was sprake als de sprekers opgingen in het gesprek. Ik praat in de verleden tijd, want je afvragen tijdens een gesprek in ‘flow’ of je in flow bent, heeft abrupte verbreking van de betovering als gevolg. Hiermee is de eerste aanwijzing blootgelegd om in een gesmeerd gesprek te geraken, namelijk: laat elke vorm van analyse achterwege.

Zelfs de kwantummechanica bevestigt dit: het observeren van een object verandert het object. Alleen al door te kijken (erger nog: kritisch te kijken), beïnvloed je een gesprek. Om iets te observeren moet je enige afstand nemen tot het onderwerp. Je bent niet in staat om met je aandacht én in het gesprek te zitten én enige afstand te nemen. Dus de lichtste vorm van beschouwing tijdens het gesprek betekent onherroepelijk het gesprek verlaten.

Aan de buitenkant zal je gesprekspartner waarschijnlijk niets waarnemen van verdeelde aandacht. Hoe zou je immers kunnen zien waar iemand met zijn aandacht zit? Hierop beduchte sprekers zijn in staat een aandachtige houding aan de dag te leggen. Maar wees nou ‘ns eerlijk, hoe gladjes loopt een gesprek waarin je fingeert aandacht te hebben? Met horten en stoten moet je met vragen op de proppen komen om de ander aan de rol te houden.

En dan slaat de twijfel toe. Zou hij/zij het aan mij zien dat ik moeite heb met aandachtig te luisteren? Je vervalt dan in een intensieve vorm van analyse en is zicht op een gladlopend gesprek verkeken. Je mag dan hopen dat dat gevoel niet tijdens volgende gesprekken de kop opsteekt. Dan is je spontaniteit geblokkeerd.

Maar wees gerust, uiteraard gaat dit stukje juist over het vlottrekken van stokkende gesprekken en het bereiken van vanzelfsprekendheid. De term “vanzelf” geeft al aan dat die verdienste niet veroorzaakt wordt door een persoon of een bewuste inspanning, dat is nu juist wat roet in het eten gooit. Je vraagt je misschien af: hoe is een gesprek mogelijk zonder personen en inspanning? Dat zal ik verhelderen aan de hand van eenvoudige voorbeelden.

Als je een boek leest dan moet je je eerst over een paar drempels heenzetten. Is het de moeite waard om het te halen of te kopen? En zoveel bladzijdes! Heb ik daar wel de tijd voor? ‘t Zijn wel kleine lettertjes, en helemaal geen plaatjes! Eenmaal begonnen met lezen is het worstelen geblazen met de karakters. Maar wanneer je vertrouwd raakt met de verhaallijn die langzaam duidelijk voor je wordt, begint het te rollen. Bij sommige boeken verlies je je in de gebeurtenissen en wil je gewoon niet meer stoppen.

Waarbij je ook zo in vervoering kan raken is het spelen van muziek. Ook hier liggen eerst wat drempels: notenlezen, de techniek van het instrument. Dan volgt een lange periode van eindeloos toonladders oefenen, akkoorden enz. Maar stel je even voor dat je dat allemaal al achter de rug hebt en je een leuk riedeltje speelt, dan is met anderen samenspelen een geweldige ervaring. In een ‘jam-sessie’ raak je op je mede-spelers ingespeeld en neemt de een na de ander ruimte om spontaan variaties aan te brengen. Je gaat helemaal op in het spel en je zweept elkaar op. Er ontstaan spannende stukjes, voor je het weet is een nieuwe compositie geboren.

 Als je op deze twee voorbeelden terugkijkt stel je achteraf vast dat er ergens een moment was waarop je ‘erin opging’. “Jij” deed even niet mee. Er was flow.

Tijdens je acties is het ongewenst om je bezig te houden met of het nu al spontaan gaat of niet. Er is OVERGAVE nodig. Net zoals je bij het in slaap vallen je niet afvraagt: ‘val ik al, val ik al?’ Nee, je zoekt een lekker plekje, je ontspant je en laat het gebeuren.

Deze toestand voelt als een paradox. je doet iets, maar niet bewust. Dat wil zeggen, op dat specifieke moment. Want van te voren moet je wel degelijk alles in touw brengen om het op de rails zetten. Je dient de situatie te creëren waarin je het mogelijk maakt. Het feitelijke gebeuren moet je ‘overlaten’. Daarop moet je vertrouwen hebben. Dat moment waar je er in opgaat, komt dan vanzelf.

Het resultaat is dat het vanzelf en moeiteloos loopt. Tijdens flow in een gesprek komen de juiste vragen en antwoorden uit het onbewuste en reageer je als in een dans op je gesprekspartner. Een belangrijk punt is nog hoe je die juiste reacties, antwoorden en vragen erin krijgt.

Om technieken (open vragen, parafraseren, empathie, provocatie) erin te krijgen moet je oefenen, oefenen. In het begin gaat dat onwennig, met een vreemd, gekunsteld gevoel. Maar uiteindelijk ben je in staat om zonder schaamte te zeggen: “wat zie jij er leuk uit vandaag!” “Ik hou van je” “sorry” “ik ben OK” “ik creëer vloeiende gesprekken”, wat er precies op het juiste moment uit komt.

Voor een ander aspect van een soepel gesprek geldt niet zozeer dat je droog moet trainen, maar dat je jouw meest natuurlijke reactie niet tegenhoudt. Kennelijk is er iets in ons wat eigenwijs genoeg is om woorden in te slikken, om toch een blad voor de mond te nemen. Nee, voor een gesmeerd gesprek is een woordenstroom nodig, een spraakwaterval als de situatie erom vraagt. Je stort je hart uit en dat lucht op.

Flow is energie genererende ervaring. Het is belonend. Het is een toestand waarbij gevoelens, verlangen, gedachten in harmonie zijn. Op een hoger niveau ben je ook als gesprekspartners tot elkaar gekomen en dan is echte communicatie mogelijk. Gesprekken gaan dan om de interactie, niet om de afzonderlijke deelnemers.

Voel je je al genoeg geprikkeld om meer over flow te weten en te ervaren?

Meld je aan voor de bijeenkomst op 7 juni.

Hartelijke groet,

Robert van der Wielen

Het brein is een fantastisch instrument. Uit het niets begint het met voorstellen te komen en Joost mag weten waar het de brandstof vandaan haalt, ineens ontvlamt zich een keten van aanjagende gedachten. Over elkaar rollenbollend dient zich de ene wilde gedachte na de andere aan.

Dit fenomeen zorgt ervoor dat we altijd zin hebben in de toekomst. We krijgen altijd prikkelende uitdagingen aangeboden. Als onze verre voorouders een stel fantasieloze pessimisten waren geweest, dan had het mensenras echt niet zover gekomen. Het krijgen van ideeën is dus iets erfelijks.

Sommige van die ideeën bleken echt briljant en hebben de wereld veranderd. Mensen van groot formaat hebben hun stempel gedrukt met allerlei uitvindingen, ondernemingen en initiatieven. Alhoewel we het allemaal in ons hebben, zijn we niet allemaal wereldverbeteraars. Echter op kleine schaal ben je wel degelijk in staat om jouw wereld, je eigen leefomgeving, te verbeteren. Hoe komt het toch dat vele plannetjes in duigen vallen? 

Wie goed oplet merkt dat het niet altijd nieuwe ideeën zijn die als moerasgas opborrelen, maar vaak eerdere, onuitgevoerde. De vorm doet zich anders voor, maar in de basis komt het op hetzelfde neer. Het kan een behoorlijk stemmingsdrukkende uitwerking hebben als ook deze keer het niet tot enige verwerkelijking van betekenis komt. Van mensen op leeftijd hoor je dat ze hun illusies kwijtraken. 
.
.
.

HOE DE KLOOF TE DICHTEN TUSSEN VOORNEMEN EN UITVOERING

Nog iets erfelijks in ons is dat we zuinig met energie omgaan. Toen het voedsel nog moeilijk te verkrijgen was, betekende niet teveel inspanning, minder behoefte aan voedsel. In deze tijd is er voedsel in overvloed dus vanzelfsprekend geldt het argument niet meer. Zo’n vorm van energie besparen  is routinematig handelen . Het gaat als het ware automatisch, je hoeft er nauwelijks bij na te denken. Het aanklevende nadeel is dat de weken, maanden, jaren voorbij lijken te vliegen.

De struisvogels onder ons weten wel hoe ze met die routine af moeten rekenen: exotische vakanties, uitbundige feesten, stimulerende middelen. Kortom, het zoeken naar kicks. Welbekend is dat een kick altijd een tandje hoger moet om nog het kick-gevoel te geven en gaat van kwaad tot erger. Een heuse Tantaluskwelling. Er gebeurt van alles, maar heeft het ook iets te maken met de taken die ons te wachten staan?

Nee, er is wat anders nodig om tot uitvoering van de taken te komen die er werkelijk toe doen. En daar is niks geheims aan, niks mysterieus. Iedereen die er een beetje over nadenkt weet het. Maar de uitvoer ervan is zo moeilijk, zo saai. Het vereist vastberadenheid en doorzettingsvermogen. Elke keer weer de energie opbrengen om het een douw te geven. Snel gaat onze interesse verloren, want we zijn gewend aan scoren op korte termijn.
.

VOLBRENGEN GEEFT VOLDOENING

Die keren dat je wel de uitdaging was aangegaan en je tot volbrenging kwam, vaak of weinig, iets kleins of iets groots, gaven voldoening, toch? Je hebt iets bereikt en dat gaf een (echte) kick. Door de zelfoverwinning voelde je je gegroeid als persoon.

Er zijn heel wat ideeën die regelmatig spontaan weer opduiken. Kennelijk hebben we weinig keuze in wat zich precies aandient. En ondanks dat niet het project is waar je van droomde, geeft het wel enorme voldoening als je het uit je systeem getransformeerd hebt tot een innerlijke bron van kracht.

De kennis over aanpakken en doorzettingsvermogen is ruimschoots aanwezig in boeken en op internet. Er zijn zat gouden tips te vinden over empowerment, maar er is een groot verschil tussen het weten en het werkelijk in de praktijk brengen. Zonder de juiste innerlijke houding betekent kennis niets en is er weer een idee dat niet gerealiseerd wordt. Voor het krijgen van voldoening in je uitdagingen is het trainen van je innerlijke houding noodzakelijk. Meditatie is hiervoor uitermate geschikt. 

Of volg een training bij mij ”JEZELF ZIJN” en maak het verschil voor jezelf. Na de training heb je:
C   de benodigde vaardigheden aangescherpt
C   je valkuilen in kaart gebracht,
C   structuur voor gegarandeerde volbrenging
C   discipline waarmee je op koers blijft
C   onderscheidingsvermogen om waardevolle plannen te herkennen

Neem contact op voor meer informatie via (06)50508150 of mail naar robert@eenvoudigmediteren.nl

Hartelijke groet. 

Robert van der Wielen is coach/trainer. Hij wakkert energie aan om meer uit het leven te halen. Coaching en mediteren zijn onderdelen van zijn aanpak.

Kerst is ontegenzeggelijk een sfeervolle periode. Allerlei kleurrijke versieringen vormen een feest voor het oog. De witte sneeuw op de daken en bomen maakt het extra bijzonder. Knus bij de warmte van de kachel of open haard, lekker eten, de geur van dennennaalden, de mooie muziek. Het is puur genieten.

Gelukkig Kerstfeest

Mensen wensen elkaar het beste. We denken aan elkaar, zelfs als je iemand een heel jaar niet gezien hebt en de Kerstwens het enige contactmoment is, is er toch verbinding.

De waarde van 25 december hebben wij meegekregen van onze gezamenlijke voorouders. Het feit dat heel het land is ondergedompeld in dezelfde sfeer verbindt ons. Zoals met veel tradities nemen we de inhoud aan voor wat hij is, zonder te beseffen waar het ooit vandaan kwam.

Waarom vieren we geen Kerstmis op 25 januari? Of 25 juli? Dat is wel een beetje raar om dan de kerstboom op te zetten, maar als je in Australië woont is het heel normaal om in je zwembroek in de volle zon Jingle Bells te zingen. Iedereen heeft zulke culturele waardes geërfd, en iets in ons heeft het voor lief genomen. Want Kerstmis is te onschuldig om te heroverwegen, wie vraagt zich nou af of-ie het wel eens is met Kerstmis.

Veranderlijke betekenis
Als je het van een afstand zou bekijken zie je ook de keerzijde van Kerstmis: de sneeuw verveelt na een tijdje en brengt ongemak en verkeershinder. De kachel in huis wordt je zat, je snakt naar frisse lucht. En hoe netjes oogt de kamer als de boom eindelijk opgeruimd is. Van het vele eten krijg je genoeg. Wat is er ineens zo anders? 

Kennelijk is de betekenis die we eraan hechten veranderlijk. Wij zijn dus in staat om anders tegen dezelfde zaken aan te kijken. Met Kerstmis werkt de verandering vanzelf, meestromend met de traditie. En ergens heb je, al dan niet bewust, ermee ingestemd.

Hoe anders wordt het als Kerstmis bij iemand anders wordt verbonden aan narigheid en gemis. Dan is Kerst geen pretje meer. Rond deze tijd wordt die persoon keer op keer herinnerd aan de pijn. Dan is het goed om te beseffen dat je zelf de betekenis van Kerst hebt veranderd. Je bent je misschien minder bewust van de beslissing zelf, maar het verschil als gevolg ervan is groot. Er was duidelijk een tijd vóór die beslissing en erna.

En zo geldt dat voor alle gebeurtenissen, je geeft er zelf de betekenis aan, hoe dramatisch en begrijpelijk de aanleiding ook is. Je bent dus altijd in staat om zelf te kiezen voor een plezierige of, op z’n minst een neutrale betekenis.

Oeroude betekenis van deze donkere dagen
Onze verre voorouders hechtten al betekenis aan de donkere dagen rond 25 december op ons. Destijds heette het geen Kerst, maar men vierde het moment van de omkering. Als je er bij stilstaat is het contrast van vóór deze tijd en erna, indrukwekkend.

Na het dieptepunt van deze dagen neemt de duur en intensiteit van het licht alleen maar toe. Het is een overgangsfeest van dood naar geboorte. Op het diepste moment van donkerte, koude, stilstand, is het des te welkomer als het licht verschijnt. Het brengt helderheid en warmte. De Natuur komt hierna weer in beweging en zal opbloeien.

Deze diepe indrukken wakkeren je bewustzijn aan. Het is een prima tijd om te reflectioneren. Over de betekenissen die je zelf hebt gegeven aan de gebeurtenissen. Waar zou je nu voor kiezen? Wat is belangrijk voor je? Wat was de invloed van anderen? Wat wil je zelf, nu?

De warme boodschap van Kerstmis blijft staan als een paal boven water. Maar is 1 keer per jaar vrede wensen wel voldoende voor jou? Is het meer een ‘staat van zijn’ dan een culturele opwelling? Zoek dan de vrede in jezelf. Elke dag een beetje.

Ik wens je inzicht en kracht bij je keuzes, gedurende het hele jaar.

Robert van der Wielen

Om de wereld om ons heen te begrijpen, hebben wij orde nodig. Zonder dat is het een chaos. Door onze cultuur en maatschappij zijn wij gewend om zaken in kaart te willen brengen, te meten en te wegen. Zo worden mysteriën opgelost, fenomenen verklaard, macro- en microschalen inzichtelijk. De Westerse beschaving heeft zich daardoor technologisch enorm ontwikkeld. Ons leven is heden ten dage innig verweven met techniek. Zonder deze computer bijvoorbeeld zou ik dit bericht niet zo gemakkelijk kunnen publiseren.

Als je bedenkt dat de inhoud van het internet grotendeels is gevuld met gegevens die via het toetsenbord werden ingevoerd, zal de hoeveelheid gigantisch toenemen als apparaten, met name de sensoren, direct hun metingen spuwen op het wereldwijde netwerk. Ons leven zal in sneltreinvaart meer en meer afhangen van de elektronische gegevensstroom. Waar voorheen de wereld gewoon doordraaide bij computercrashes en stroomuitval, dreigen nu steeds grotere rampen.

Ondanks metingen en ordeningen in overvloed, blijft de chaos dezelfde. Deze wordt immers niet veranderd door een meting of een ordening, maar als het plaatje begrijpbaar wordt gemaakt, is onze zoekende geest gerustgesteld. We nemen op de koop toe dat de rust (hoe kan het ook anders) slechts tijdelijk is.

Bij al die metingen en ordeningen is tijd als basis genomen. Want een volgordelijk verloop van gebeurtenissen is nodig om zaken op een rijtje te krijgen. Je kunt zeggen dat zonder tijd de aan ons bekende wereld niet zou bestaan. We ‘kennen’ hem aan de hand van verklaringen van waarnemingen en metingen. Realiseer je je dat we ons begrip van de wereld door onze ordeningen zelf hebben opgebouwd?

Is het moeilijk om tijd los te laten?
Zolang je de drang voelt om te begrijpen, is er ordening nodig. Zolang tijd voor waar wordt gehouden duurt de illusie voort. Daarentegen, het loslaten van alle begrip en vastigheid betekent het loslaten van tijd. Is het moeilijk om tijd los te laten?

Om dat dichter bij huis te brengen: op het moment waarop je helemaal opgaat in je activiteit (sport, plezier, werk), verlies je het besef van tijd. Zou je geen klok in de buurt hebben (of zaken die je aanwijzingen geven van de tijdstip) dan zou je qua tijd gedesoriënteerd raken. Oh ja, voor diegene die het gaat uittesten: doe geen activiteit die je al vele keren gedaan hebt want daar heb je tijdsbesef mee opgebouwd. Kies juist onbekende, nieuwe ervaringen.

Tijdens zo’n activiteit doe je de dingen zoals ze zich voordoen, in een flow of een spontane dans. Zonder ze te beschouwen, te analyseren of te ordenen. Zonder goed/fout te oordelen. Zou je dat wel doen dan breekt de magie: ”sorry, ik ben er even uit”. Een muzikant speelt dan even vals, een sporter vergaloppeert zich, een acteur is zijn tekst kwijt. Dus zolang je het analyseren, nadenken, oordelen achterwege kunt laten, verlies je je compleet in een activiteit. Dit heet populair gezegd: je bent in het ‘nu’.

Op de vraag “is het moeilijk om tijd los te laten?” luidt het antwoord dus nee. Iedereen heeft wel eens de ervaring van tijdloosheid meegemaakt. Ook als is deze, achteraf gemeten, slechts kort. Je bent in staat die periode te verlengen als je je gemakkelijker en vaker ‘overgeeft’ aan de flow van het spel of de activiteit. Of je veel minder te vergewissen van de tijd. Valt het je op dat je het checken van de klok gedachteloos en veel te vaak uitvoert? Observeer dat eens voor vijf achtereen volgende dagen.

Voor diegenen die zich inbeelden moeite te hebben met ‘in het nu’ te komen het volgende: vergelijk een normale week eens met een week op vakantie. Die vakantie lijkt in je beleving veel langer te duren. Althans als je je zorgeloos overgeeft aan wat er zoal te doen is zonder strakke agenda of tijdschema. 

Stel je voor dat je in het normale leven bij machte bent om de controle los te laten, en dagelijks tientallen keren in het ‘nu’ te zijn en te handelen, dan ervaar je net zo’n verruiming van tijd als tijdens een vakantie.

Hoe lang en vaak kun jij je verliezen in je activiteiten? En zelfs in je niet-activiteiten? Als je daartoe in staat bent zie je dat tijd alleen buiten het ‘nu’ bestaat. Tijd is bedacht, geboren uit de nood om gebeurtenissen te begrijpen.

Die enkele zielen op aarde die verlicht zijn geraakt zouden uit ervaring spreken als hun antwoord is dat de duur van verlichting een onbegrijpelijke vraagstelling is. Maar dat kunnen ze toch niet menen? De wereld zou een chaos zijn zonder agenda en horloge! Dan lopen de zaken in het honderd. Nee, dan weet jij wel hoe laat het is…..

• Voel jij ook de behoefte om gemakkelijker en vaker in het ‘nu’ te komen?
• Ben jij ook op zoek naar verlichting van de tijdsdruk?

Stuur dan nu een reactie naar robert@eenvoudigmediteren.nl !

Robert van der Wielen is coach/trainer. Hij wakkert energie aan om meer uit het leven te halen, of het nu mee of tegen zit. Mediteren is een onderdeel van zijn aanpak.

Door mijn toedoen loopt het wel eens uit de hand. Onbedoeld geef ik een reactie op iemand anders’ vermeende reactie. Of ik verdedig me op iets wat niet als aanval bedoeld was. Alhoewel ik dan de behoefte heb om alles tot op de bodem uit te zoeken, vind ik het lastig om mijn aandeel in de wantoestand te bespreken. Dat voelt onprettig. Liever laat ik het onbesproken. Geen vuile woorden. Soms maak ik gewoon botte fouten en hoop ik dat het niemand opvalt.

Tijdens mijn carrière in het bedrijfsleven stond ik doorgaans wel klaar om mijn aandeel van het succes te benadrukken. Maar nooit claimde ik mijn bijdrage aan een mislukking. Logische reacties, toch? Want fouten maken kan leiden tot reprimandes, gezichtsverlies, ontslag, schadeclaims enz. Alleen de gedachte er aan leidde me behoorlijk af in m’n gewone doen. Dat hield ’s avonds of in het weekend niet op. Ik werd er moe van. Het speculeren op hoe het af zou lopen kon ik niet stoppen. Zouden ze het ontdekken? Hoe erg zouden ze het vinden? Wat zijn de gevolgen? Wat is mijn weerwoord?

De zondagavonden in bed voor het slapen gaan waren het ergst. Meestal ging ik wat eerder naar bed omdat er weer een drukke week te wachten stond. Zucht, dat lege, witte plafond! En die draaiende gedachten. Op maandagochtend, behoorlijk vermoeid, ging ik dan lobbyen. Eens polsen hoe de vlag erbij hing. Hier en daar alvast verzachtende omstandigheden rondbazuinen. Dat was geen pretje als ik eraan terugdenk.

Succes, aan de andere kant, kan leiden tot complimentjes, beloning, promotie. Veelal waren de successen niet heel duidelijk door mij alleen bewerkstelligd, maar de verwachting van erkenning had ik dan wel. Heimelijk waren mijn oren gespitst op positieve opmerkingen. Als de chef in de buurt kwam dan liep ik nonchalant even langs. 

Als dat geen pluimpjes opleverde hield ik mezelf voor dat hij het nog te vroeg vond en de rapportage afwachtte. Toen die eenmaal bekend was zou hij wel wachten op de vergadering erover, zo verzon ik. Ook deze ging voorbij en nog steeds had ik geen schouderklopjes gehad. Dat leverde toch wel gevoelens van frustratie en boosheid op. En ook die nam ik mee naar huis.

Beide hersenspinsel leverden energieverlies op. Hoe kan dat beter? Lichter?

Goedbeschouwd is het logischer om met beide kanten consequent om te gaan. De fouten niet verhullen en de succes niet ophemelen. De reprimandes niet uit de weg gaan en niet hengelen naar succesjes. Net zoals een kloppende boekhouding zonder bubbels. Schulden betaal je, verdiensten in je. Goed in balans. Rust. 

Want voor wie heb je die complimentjes nodig? Als je toch van binnen weet dat jij je best hebt gedaan, waarom zou je je dan afhankelijk opstellen van de hopelijk scherpe opmerkingsgave van een ander? En stel dat je een compliment krijgt, zit er voor de ander ook niet een voordeeltje aan? Betekent een compliment niet: “ga zo door, daar zie ik graag meer van”, zoals gewenst gedrag belonen in hondentraining? Dan is er geen sprake van waardering, maar van sturing.

Het is waardevoller om je met feedback bezig te houden.

Net zo goed weet je, als je eerlijk bent naar jezelf, wat je beter achterwege kunt laten of moet verbeteren. En mocht je het echt niet weten: het is veel waardevoller om feedback te vragen (een Engelse term die aangeeft dat je gevoed wordt door leerzame informatie terug te vragen). Ga daarvoor niet langs een mooiweerprater of een azijnzeiker, maar naar iemand die vanuit respect onderbouwde negatieve kritiek naar voren brengt en het niet overdreven positief afspiegelt.

Eerlijkheid naar jezelf is de sleutel voor zelfstandigheid. Je neemt zelf verantwoordelijkheid voor je eigen daden en uitlatingen. Je laat de beoordeling niet afhangen van een ander, met mogelijk verborgen agenda’s. Zo houd je een hoop energie vrij voor leukere activiteiten.

Een bijkomend voordeel is dat je zelf minder behoefte hebt om op anderen te reageren. Je kunt beter toezien hoe anderen worstelen met dit onderwerp. Het wordt gemakkelijk om begrip voor hen op te brengen. Zonder behoefte om te verbeteren of terecht te wijzen. Uit eigen ervaring weet je dat dat ook bij jou averechts werkte. Geef de ruimte door er buiten te blijven en ze de kans te geven van hun eigen gewurm te leren.

Eenmaal dit opgepakt hebbende, ben je in staat om je open te stellen voor commentaar van anderen; liever feedback. Je hoeft je fouten niet langer te verstoppen. We maken ze immers allemaal; het is onmogelijk om 100% foutloos te handelen, zeker als het om verschil van inzicht gaat. Als een last valt het van je schouders. Het gepieker is verstomd. Het is een grondvoorwaarde voor persoonlijke ontwikkeling. Jouw kwetsbare opstelling getuigt van zelfwaarde en dat geeft kracht!!!

Ik verzoek je om feedback te geven op mij via robert@eenvoudigmediteren.nl.

Robert van der Wielen is coach/trainer. Hij wakkert energie aan om meer uit het leven te halen, of het nu mee of tegen zit. Mediteren is een onderdeel van zijn aanpak.

En wát ik dan bezit komen ze ook nog eens stelen! Hoe kom ik daar dan weer bovenop? Aan de andere kant is mijn leven ook best veel waard. Help, ik kan niet kiezen.

Angst om te verliezen is niet prettig (komt alle angst niet voort uit mogelijk verlies?). Terwijl als je geniet van elke keer dat je geld uitgeeft, en plezier hebt met wat je gekocht hebt, dan realiseer je je als haast vanzelf dat je bezittingen alleen kunt verliezen. De enige vraag wordt daarmee: hoe lang mag je ervan genieten?

Als er dan een malloot voor je staat die je bezit opeist dan doet het net zo’n pijn, maar diep van binnen blijft het genot dat niemand van je af kan nemen. Bovendien heb je een schatkist vol met mooie herinneringen aan bewust genieten die nooit gestolen kunnen worden. Want hoe ellendig ook, jij weet nog precies hoe fijn en mooi het allemaal was. Of het nu weinig maar intense herinneringen waren, of vele vluchtige. Net als de juwelen in de kist gaan ze blinken als je ze veel tevoorschijn haalt en steeds maar weer opwrijft.

Oh ja, of m’n leven. Ik heb nooit een bijna-dood-ervaring gehad, dus ook daar spreek ik niet uit ervaring. Ik lees verslagen van mensen die compleet anders in het leven zijn komen te staan. Ze waarderen het leven dubbel en dwars. Ze zijn zich proefondervindelijk bewust van wat er te verliezen valt. Ze beseffen tot in hun vezels dat de tijd die hen nog is gegeven, bijzonder en waardevol is – zo lang het duurt. Die levenshouding lijkt me prachtig, maar daarvoor heb ik dergelijke ervaring niet nodig. 

Mijn ervaring is dat ik bewust geniet en bewust leef. Minstens twee keer per dag sta ik daarbij stil*. En vaak overkomt het me overdag ook een paar keer. Die kan ik niet forceren maar ze vallen me toe. Is dat toeval? Door steevast die twee keer per dag stil te staan neemt de spontaniteit toe, zo valt me op.
 

Hoe verbind ik me met ‘bewustzijn’?
Zodra je bezig bent om bewust te raken zal het je niet gebeuren. Nee, het overkomt je. Wanneer je eraan toe bent. Maar, je hebt wel degelijk de capaciteit om het je te beurt te laten vallen! Dat box je voor elkaar door de vraag te creëren en deze kenbaar te maken. Vergelijkbaar met een huis dat je te koop aanbiedt door middel van een bord in de tuin. Of een bedrijfsactiviteit met een advertentie.

Natuurlijk werkt het aankondigen van de bereidheid om bewuster te worden veel subtieler. Het is geen doe- of logische activiteit. Er is geen vastgelegde instructie. Nee, het is een persoonlijke gevoelsuiting: een hartewens.

Door die te uiten breng je de schepping in onbalans. Om die natuurlijke balans te herstellen wordt aan de openstaande vraag voldaan. Dus je creëert vraag en aanbod zal reageren. Eenvoudig is het wel, maar het laat zich niet zomaar dwingen. Er is een bepaalde hoeveelheid onbalans nodig, meer zoals in een hartekreet. De vorm en intensiteit verschillen van persoon tot persoon.

Om misverstanden te voorkomen: het is gemakkelijk om bewustzijn op te roepen. Stop even met alles wat je doet. Wat zie je om je heen? Wat hoor je allemaal? Leg je aandacht bij je ademhaling. Gelukt? Dat is al bewustzijn.

Vervolgens raken we snel afgeleid. De ervaring was te vluchtig en heeft te weinig indruk achter gelaten. Zeker tijdens onze drukke activiteiten gedurende de dag herinneren we het ons niet meer. Of toch wel? Soms komt de gedachte ineens weer op. Dan valt het je toe.

Iedereen heeft de capaciteit om de frequentie van toeval op te voeren. Door hierop te trainen. Evenals de intensiteit.

Ik ga hier nu niet schrijven dat het zo fantastisch is om bewuster door het leven te gaan. Vraag maar naar ervaringen van anderen, of ontdek het zelf!

Trouwens, als ik moest kiezen tussen geld of leven: dat zie ik tegen die tijd wel weer. Ik heb wel leukere zaken om aan te denken!

Hartelijke groet,

Robert van der Wielen

* lees de stukjes over ‘oefening’ en kies voor jezelf een manier op twee keer per dag stil te staan, te mediteren zo je wilt

Deze week woonde ik een interessante boekbespreking bij, genaamd “De vergeten jaren van Jezus in India en Tibet’ . In mijn voortdurende onderzoek naar ons gedrag zag ik een nieuwe invalshoek: waar komen onze culturele gedragspatronen vandaan? Volgens de schrijver van het boek baseren wij ons op foutieve informatie.

Om de levensvragen handelbaarder te maken beperk ik me door in te zoomen op onze gedragingen. Vele ervan zijn automatisch en dat is maar goed ook, want je wilt niet elke keer na hoeven te denken over hoe je een trap moet lopen. Dat is nog gevaarlijk ook. Bij andere hebben we moeite om ze aan te leren, zoals ‘positief overkomen, niet klagen’.

In dit artikel herformuleer ik de levensvraag tot: welke gedragspatronen hebben wij onszelf niet aangeleerd, maar zijn ons met de paplepel ingebracht? Wat hebben we van onze cultuur meegekregen?
Onze cultuur is grofweg te omschrijven als christelijk westers. Deze heeft zich gedurende de afgelopen tweeduizend jaar gevormd. De normen en waarden die wij zo gewoon vinden zijn gedurende een lange tijd opgebouwd. Elke dag loop je de straat weer op, ga je aan je werk, verneem je het nieuws en vertrouw je er blindelings op dat wat je aantreft precies is zoals de dag ervoor. Deze zwaarbevochten, rotsvaste aannames verschaffen ons nachtrust. Maar waarop baseren we onze normen en waarden?

Zonder veel van politiek te weten is het bekend dat ons normenstelsel onder druk staat. Sommigen krijgen het in deze roerige tijden warm van de gedachte, dat de stroom van buitenlanders verandering brengt in onze normenstelsel. ‘Vreemden’ beginnen te knagen aan ‘onze’ diepgewortelde culturele zekerheden. Hoe meer zij hun invloed laten gelden, hoe wankeler bestaande normen en waarden komen te staan. De vaste overtuigingen van lang her staan op de tocht, vandaar dat een groeiend aantal mensen te vuur en te zwaard trekt om hun vermeende verworvenheden te verdedigen.
Wat zou het moedig zijn om die overtuigingen onder de loep te nemen en aan onderzoek bloot te stellen. Durf jij het onderzoek aan en te ontdekken of deze fundamenten wel zo solide zijn?

Laten we beginnen met onze cultuur te omschrijven. Zie het breder dan jouw persoontje, maar bekijk het over enkele generaties. Voor jouw grootouders of ouders gold dat de Kerk een zeer prominente rol innam. Of het nu rooms-katholiek was, protestants, gereformeerd, etcetera, de Bijbel was een toetssteen voor vele organisaties. Scholen, politieke partijen, dorpsgemeenten, ziekenhuizen en noem maar op hadden een geloofsovertuiging als basis. Verder terug in de geschiedenis werden vele bloedige oorlogen gevoerd met als doel het geloof te verbreiden.

Door op enkele heilige huisjes te wijzen zien we die geloofsinvloed duidelijk. Het homohuwelijk is in vele landen taboe. Abortus is niet overal zo vanzelfsprekend als in Nederland. De paus beïnvloedt velen met zijn uitspraken over condoomgebruik. Kunstmatige inseminatie is ingrijpen in de natuur. Mannen tellen in de maatschappij, vrouwen zijn er slechts voor de verzorging van gezin en kinderen. In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten. Vele feestdagen hebben een christelijke oorsprong. Enzovoort.

Het geloof is door de loop van tweeduizend jaren onder de huid van de westerlingen gekropen. Helemaal vrijwillig verliep de beginperiode zeker niet. De geestelijk leiders oefenden zware druk uit door bedenkelijke praktijken en bangmakerij. Hoe dan ook, mensen identificeerden zichzelf zo sterk met hun geloof dat kritische vragen al snel verstomden. Volgers raakten zo zeer overtuigd van het geloof dat zij hun handel en wandel afstemden op wat hun leiders hen opdroegen. Van kleine onschuldige taken –zoals te biecht gaan- tot ingrijpende: het doden van ongelovigen (gepaste stilte).

De Bijbel blijkt een zeer belangrijke rol te spelen. De evangeliën verhalen over Jezus in Palestina onder bewind van het Romeinse Rijk. Jezus predikte naastenliefde en zou aan het kruis gestorven zijn en verrezen vanuit de dood.

Waarschijnlijk is de Bijbel opgetekend rond het jaar 70 na Christus. In die periode voerden de Romeinen een bruut schrikbewind. Het was een militair ingerichte maatschappij. In hun expansiedrang schroomden ze niet om dorpen te verwoesten, de bewoners uit te moorden en bezit te nemen van de goederen. De Romeinen hadden een hekel aan de Joden en zagen hen als rebelse vijanden. In hun machtslust verwoestten ze de Grote Tempel van Jeruzalem en trokken ze het centrum van de kerkelijke macht (!) naar Rome, terwijl Jeruzalem hét centrum was en de leefomgeving van Jezus.

In die tijd waren al evangeliën geschreven. Echter in zulke bedekte termen dat de onderdrukkers de ware boodschap niet konden begrijpen. Dat zou onherroepelijk vernietiging betekenen.

Uiteraard stonden de Romeinen niet toe dat ze op een slechte manier afgebeeld werden in Het Boek. Wat voor kronkels waren nodig om hen goed voor de dag te komen? Sta even stil bij de moeilijke opdracht van de bijbelschrijvers: de held van het verhaal was nota bene van Joodse afkomst, één van die rebellen.

En hoe geloofwaardig is het dat Pontius Pilatus, een Romeinse commandant, zijn handen in onschuld waste, symboliserende dat hij onschuldig was aan de kruisdood van Jezus? De Joden zouden dat op hun geweten hebben. Is andersom niet veel waarschijnlijker? Zou de plaatselijk machtsbekleder van een militair volk zich op zwakte beroepen?

De Joodse rechters spraken de genezer, de weldoener, de prediker van liefde, vrij, maar waren gedwongen om Jezus te veroordelen. Zíj wasten hun handen in onschuld. Overigens was stenigen een gebruikelijke straf voor de Joden en kruisiging de gebruikelijke straf voor de Romeinen, aldus de schrijver Paul van Oyen. Slechts door deze verdraaiingen was de verspreiding van de Bijbel mogelijk.

Een ander deel van de boekpresentatie ging over Jezus’ leven en de omstandigheden waarin hij leefde, waarover in de Bijbel niets staat vermeld. Waar leefde Jezus tussen zijn twaalfde en dertigste jaar? Waar deed hij zijn kennis op? Daarover staat niets in de geschriften. In het boek spreken andere bronnen dan de bekende. Die verhalen over Jezus die in India/Tibet leefde. Hij woonde tijdens die 18 verloren jaren in bij verschillende wijze Indiase/Tibetaanse gemeenschappen. Hij bestudeerde hun Boeddhistische en Vedische tradities en werd volleerd yogi. Hij kende de leer van Boeddha en Krishna. 

Nog opmerkelijker vond ik te vernemen dat Jezus gestorven en begraven zou zijn in India, dus lang ná zijn kruisdood! Dit vertellen vooraanstaande geestelijken in India die ingewijd zijn in lang bestaande besloten tradities.

Wat staat daarover in de Bijbel? Natuurlijk niets directs, want wederopstanding en ontsnapping van een veroordeelde schilderen de Romeinen als mislukkelingen af. De beschrijving over hoe Jezus van het kruis gehaald werd, vormt een aanwijzing. Men had mirre en aloë bij zich. Deze twee kruidensoorten hebben niets te maken met balsemen of het opmaken van een dode. Integendeel, het zijn genezende en revitaliserende kruiden. Dat geeft toch te denken!
Het onderzoek is gericht om te kijken in hoeverre wij nog steeds gedwee ons voorland volgen, of nu ontwaken en de patronen doorbreken. Als ik goed om me heen kijk zijn er meer dan voldoende traditionele overtuigingen om recht te zetten:
- mannen en vrouwen zijn gelijkwaardige wezens
- de naastenliefde van Jezus’ voorbeeld weerklinkt in onze daden
- zoeken naar raakvlakken met andere culturele stromingen. Met sommige delen we blijkbaar dezelfde wortels. Er bestaan overeenkomsten tussen het leven van Boeddha, Jezus, Shri Krishna.

Ik nodig jullie uit in het onderzoek om je gedragingen ‘dat doet toch iedereen’ te herzien vanuit het oogpunt van mededogen.

Ik ben benieuwd naar jullie acties!

Hartelijke groet,

Robert van der Wielen

Kinderen zijn goudeerlijk en dat is grappig en ontwapenend. Voor volwassenen geldt dat er opmerkingen en meningen zijn die je beter voor je kunt houden. Voor alles is immers een juiste vorm, tijd en plaats. Dat voel je op je klompen aan.

Maar in het algemeen gesproken doen we onze best om betere, gewenstere antwoorden te geven. We willen intelligenter overkomen, slimmer, mooier, gezonder, rijker en eerlijker. Daartoe verdraaien we de werkelijkheid een beetje. Een beetje maar hoor! Het is echt niet zo dat we glashard liegen, want daar hebben we een hekel aan, zeker als anderen dat doen. Kennelijk willen we iets beters bereiken dan we normaalgesproken voor elkaar zouden krijgen.

Wie nemen nou eigenlijk in de maling? Voor wie doe je je beter voor?
Voor mij was het een onthutsende ervaring toen ik me verdiepte in mijn zogenaamde eerlijkheid. Heel lang was ik niet in staat om mijn verbloemingen en weglatingen ter discussie te stellen. Ik was namelijk heilig overtuigd van mijn eerlijkheid. Ik deed niks verkeerd! Zelfs voelde ik me boos op die mensen die me hadden voorgesteld om het te onderzoeken. Hoe durfden ze mij te beschuldigen! Ik schoot in weerstand en gaf het enkele keren op.

Totdat ik een vertrouwde omgeving vond met luisterende, niet-oordelende personen. Beetje bij beetje kwam ik erachter dat ik een beeld bij anderen wilde oproepen, een betere versie van mijzelf en mijn handelingen. Als feedback kreeg ik dat ze er dwars doorheen prikten. Achteraf klinkt dat logisch, want ik zie bij anderen ook hoe doorzichtig hun gekronkel is en denk: ja, ja, geloof je het zelf.

Ik voelde me zo boos doordat ik het als een beschuldiging opvatte in plaats van een uitdaging; een kans om mezelf te verrijken. Bij een volgende gelegenheid vertel ik je welke gevolgen dat had, want mijn wereld is niet meer dezelfde, laat ik je dat alvast vertellen! Zoveel rustgevender, zoveel helderder! Ik draag die ballast van geveins en gelieg niet meer mee.

Voor diegene die ook bereid is om dit zelfonderzoek te doen: vind een vertrouwd persoon of groep die je gebruikt als spiegel. In de ander zie je jezelf! 

Bij die verdraaiingen denken we misschien minder aan verzwijgingen en weglatingen. Soms voorkom je er een confrontatie mee en dat scheelt weer een ruzietje. Op het eerste gezicht wel zo handig, maar je laat expres een gelegenheid passeren. Daarmee verzuim je om te handelen. Vraag jezelf af of je er niet verstandiger aan doet door de bittere pil te slikken en het achter je te laten? Verwerk het net als een domme computer die geen last heeft van meningen. Die meningen namelijk, “deze uitkomst heb ik liever anders”, zijn de oorzaak van ons recht-praten-wat-krom-is. We denken dat een opgesierd imago ons meer oplevert.

A man’s got to do what a man’s got to do

De waarheid ligt in ergens in het midden: je moet doen wat je moet doen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe weet je nu wat je moet doen? Ergens diep van binnen ‘weet’ je dat wel. Je hoeft alleen maar scherp te luisteren, alert te observeren, je gevoel te laten spreken. Overbodig om te zeggen dat mediteren al deze vaardigheden ontwikkelt

Aan de andere kant is het oersaai, zoals een levenloze computer, om nooit eens ‘creatief met de waarheid’ om te gaan. Ondanks dat het spanning geeft -want stel je voor dat je ontmaskerd wordt- geeft het ‘jeu’ aan ons leven. Bovendien is het gewring tussen wat waar is en onwaar, onvermijdelijk op het pad van zelfontwikkeling. We zijn hier niet om de juiste antwoorden te geven, maar om te verbinden, om te fascineren, om gefascineerd te worden. Doorwroet de tweestrijd en ontstijg het. Wees steeds trouw aan jezelf.

Spreekt dit je aan en wil je graag gebruik maken van de groepsenergie om niet alleen verder te hoeven? Lees de info en kom mediteren of volg de nieuwsbrieven voor themabijeenkomsten.

Hartelijke groet,

Robert van der Wielen